Vazhdimësia e regjimit dhe nevoja për pedagogjinë publike
Politikat pedagogjike të historisë, institucionet e memories kolektive dhe adresimi shoqëror i padrejtësive në rendet autoritare është esenciale në mënyrën se si formatohen.

Politikat pedagogjike të historisë, institucionet e memories kolektive dhe adresimi shoqëror i padrejtësive në rendet autoritare është esenciale në mënyrën se si formatohen.
Në këto dekada të pluralizmit kaotik, u ndryshua vetëm forma e qeverisjes, por thelbi mbeti i njëjtë. Vazhduan të jenë faktorë vendimtarë figura.
Nuk mund të kontestohet pluralizmi demokratik dhe liritë në të gjitha fushat e shoqërisë, por shpesh qeverisja nuk i ka tejkaluar të gjitha.
Në aktin themelues të Partisë Demokratike nuk përmendej në asnjë rresht “dekomunistizimi” i vendit. Në praktikë u mundësua sharja dhe mallkimi në publik.
Tendenca të tilla u kujtojnë njerëzve se ata kurrë nuk e morën lirinë që mendonin se do ta kishin. Ata do të vazhdojnë.
Partitë e reja, që u krijuan në periudhën 1990-1991, të cilat supozohet se përfaqësonin ndryshimin, u krijuan në një atmosferë ndryshimesh të kontrolluar.
Asnjë nga vendet e Ballkanit Perëndimor nuk i kanë hapur tërësisht dosjet e ish-shërbimeve komuniste. Maqedonia e Veriut në vitin 2008 nisi procesin.
Ndonëse kanë kaluar 35 vite nga kjo lëvizje triumfuese, Shqipëria ndodhet sërish në krizë të thellë politike. Dhe, duket se hijet e kulturës.
Sundimi i gjatë i Enver Hoxhës e kishte shndërruar Shqipërinë në një vend thellësisht të izoluar, të rraskapitur ekonomikisht dhe të mbajtur në.
Ne besuam se do të kishim nxjerrë mjaftueshëm mësime nga e kaluara nën një regjim tiranik, ku njeriu humbi qenien e vet dhe.